Historia

Historia zastosowania wapna

Najwspanialsze budowle starożytnego świata przetrwały do czasów obecnych. Już w starożytnym Egipcie - ok. 3000 lat p.n.e. używano wapna w zaprawach murarskich. Wznoszące się nad piaskami Sahary pomniki Chefrena, Cheopsa i Mykerynosa zbudowane są z wapienia. Z przełomu VII i VI wieku p.n.e. pochodzą przykłady stosowania wapna w budowlach Babilonu (brama Bogini Isztar). Fenicjanie i Żydzi używali wapna w budownictwie naziemnym. Chiński mur, budowany w II stuleciu p.n.e. jest częściowo zbudowany z cegły łączonej zaprawą wapienną. Świątynie, mosty, budowle fortyfikacyjne to następne dowody stosowania wapna w Chinach.

Na kontynencie europejskim wapno wypalane z morskich muszli, wapieni i marmuru stosowali Grecy. Okres imperium rzymskiego to rozkwit stosowania w budownictwie wapna palonego z różnymi wypełniaczami, głównie z popiołem wulkanicznym. Słynny z czasów cesarza Kaliguli port w Neapolu, wodociągi w Kolonii nad Renem - to sztandarowe przykłady trwałości budowli bazujących na zaprawie wapiennej.

W Polsce, przykładami najstarszych budowli z kamienia wapiennego łączonego zaprawą wapienną, zachowanymi do obecnych czasów, są Opactwo Benedyktynów w Tyńcu i Kościół Św. Andrzeja w Krakowie, pochodzące z XI wieku.

Trwałość budowli bazujących na naturalnych materiałach, jakimi są kamień wapienny i wapno z niego wypalane, powinny dzisiaj stanowić drogowskaz dla przyszłych użytkowników oraz inwestorów.